Sona Yaklaştık

9 aylık sürecimizin son dönemecindeyiz. 37. haftamız tamam ve artık "iş"im bitti; büyüklerimin bana uygun gördüğü son ana kadar çalıştım ve artık izinliyim.

Burada bir parantez açasım geldi [Şu sıralar en gıcık olduğum konu: "Bizde doğumdan söz etmek ayıptı" Pffff, komik doğrusu.. En temel insan içgüdülerinden biri bu, yani kusura bakılmasın da hepimiz nereden geldik sanıyor bu insanlar. Nesi ve nasıl ayıp? Doğum süreci başladığında annesi olmazmış eskiden kadınların yanında, eşinin annesi gelirmiş. Annesi, aklı da gitse yanında doğuma gitmezmiş kızının. Sonracığıma "hamileyim, işte bunları şunları yaşıyorum, bebek tekmeliyor" falan demek ayıpmış. Bunlar tıpkı bir ebeveynin, başkasının yanında çocuklarına ilgi göstermemesi alışkanlığımıza benziyor. Ve bana çoook anlamsız geliyor. O kadar yerleşmiş ki aklıma, buraya yazarken bile iki kere düşünüyorum :) ]

Konumuza dönelim.. Son 3 haftamız var önümüzde, 3 hafta dediysek bebeğimizin canı ne zaman isterse tabii, belki yarın belki yarından da yakın. Başından beri fiziksel olarak büyük bir zorluk yaşamadım çok şükür. Genel olarak bakacak olursak, rahatsızlık veren değişiklikler; mide bulantısı/iştah kesilmesi, iştahın birdenbire fazlasıyla açılması, ayak/bacak şişmesi -hele şu ara çok feci, bakamıyorum bile, karnın büyüdükçe kaşıntı yapması, terleme, karın inene kadar ciğer ve kaburgalara yaptığı baskı-can yakıyor, nefes almak güçleşiyor, insan boğulmanın nasıl bir his olduğunu anlıyor, hızlı yürüyememe, sivilcelenme, geceleri sebepli veya sebepsiz sürekli uyanma ve en sevmediğim şey ise mantık ile hafızanın çok ama çok olumsuz etkilenmesi- resmen düşünemez oldum :) Olumlu değişiklikler; hiç üşümüyorum, saçlarım hemen hemen hiç dökülmüyor, hiç grip vs. gibi bir hastalığa yakalanmadım -başı da sonu da bahara denk geldiğinden en az 2 kez grip olabileceğim bir dönemdi aslında-.. Hmm olumlu değişiklikler de pek azmış yahu.. Ama neyse ki olumsuz etkilerin hepsi bir arada gelmiyor, hepsinin bir dönemi var ve sonra geçiyor. Sadece uyku düzensizliği, terleme ve akılsızlık tüm süreç boyunca devam etti bende :)

Bu süreçte her ne kadar çalışma verimim düşse de kendi açımdan bakarsam çalışmak çok iyi oldu. İnsan evde kalınca kendini çok fazla dinlemeye, "ay şuramda bir ağrı var neden acaba" deyip kuruntulanmaya başlıyor. O da olmazsa alışverişe sardırıyor, öyle güzel, albenili ürünleri olan bir sektör ki insan her şeyi almak istiyor, gözü dönebiliyor.. Benim bu döneme kadar dikkatimi çekmemişti ama meğer ne çok bebek mağazası ve ne çok çeşitli ürün varmış. Ben alışveriş konusunda kendimi tutmayı başardığımı sanıyorum. Sadece gerektiğini düşündüğüm şeyleri aldım. Ayrıca her zamanki gibi alınabileceğin en sadesini almaya çalıştım, cicili bicili şeylerden oldum olası kaçarım zaten.

Son olarak bir itiraf; bu dönemle ilgili en çok özleyeceğim şey sanırım gördüğüm özel ilgi ve hatalarımın kolayca affedilmesi/hoşgörülmesi olacak. İnsanın bu dönemde fazlasıyla şımarması, kendini prenses falan sanması işten değil gerçekten :)

Aile Hekimliği üzerine uzuuuun bir hikaye

Bugün, hamilelik nedeniyle yaptırmam gereken sağlık ocağı kaydını daha fazla ertelememem gerektiğine karar verip vurdum kendimi yollara.. Kayıt dediysem ne olduğunu da bildiğimden değildi yani, internette okumuştum böyle bir kayıt ve tetanoz aşısı yapılması gerektiğini..

Öncelikle bir not düşmeliyim;

Aile Hekimliği sistemine geçilmiş diye duymuştuk aralık ayında, ama "aile hekimi sorgulama" sayfasından sorgulama yaptığımda gördüğüm sonuca inanmak istememiştim: bizim ailemizin hekimi, 3 yıl önceki ikametgahımızın olduğu yerdeydi, Ötegeçe'de gibi bi şey :) Çocuk gibi oluyorum bazen, görmezden gelince yok oluyor sanıyorum bazı şeyleri :)))

İş yerindekilere haber vermiştim zaten gecikeceğimi. Ama sağlık ocağı 8'de açılır ben de muhtemelen mesaiye yetişirim diye her zamanki polyannacılığımla yola koyuldum, en yakın sağlık ocağına gittim. Onların adı artık sağlık ocağı değil sanırım, sağlık merkezi gibi isimleri var.. Sağlık merkezinde daracık koridorda bekleşen hastalar karşıladı beni. Bir şey biliyormuş edasıyla aralarında dolaşırken kulak kabartıyordum konuşmalara; "doktorlar henüz gelmemiş". Kapıda duvarda ne varsa okudum ki Danışma gibi bir şey yok ortada, herhalde yönlendirme için yazılar vardır diye. Resmi panolarda dediğine göre; aile hekimliğine geçilmiş, 13.03.2011'den itibaren de hekimimizi değiştirebiliyormuşuz, falan filan. Kapalı kapıların üzerinde yazanlara göre ise ; o kapı bilmemkaçıncı sokağa bakan doktorunmuş, "danışma değildir"miş, muayene 9-16 arası yapılıyormuş, rapor perşembe günü veriliyormuş muş muş muş. Eee kime danışacağız??

Bir bayandan kan almaya çalışırken bulamadığı aparatı yüzünden söylenmesine bakarak hemşire olduğunu tahmin ettiğim kişiye ilk fırsatta sordum: "Hamileyim, kayıt yaptırmam gerekiyormuş ne yapmalıyım?" Cevap: Aile hekimime görünmeliymişim, hekimimin kim olduğunu hatırlamıyorsam yandaki eczanede internet varmış, ondan yardım isteyebilirmişim.

Telefonumdan internete girip doktorumun Ötegeçe'de olduğunu hatırlayınca, ilk hayal kırıklığımla ve mesai saatimin yaklaştığı gerçeğiyle, "eeeh başlarım kaydına, özel hastanede olurum aşıyı da" diyerek işimin başına döndüm. Tam bir Veysel kızı :)

Öğlene doğru eşimin de gaza getirmesiyle, bu kadar kolay pes etmemeye karar verdim bu kez. Öğle arasında Ötegeçe'deki, varlığını bile unutmak istediğim "Aile Hekimime" doğru çıktım yola. yarım saat yürüyüş, yarım saat ayakta sıra bekleme derken beni azarlayıp postalayacağını tahmin ettiğim doktoruma ulaştım. Adam beni o mahalleye atadıklarına şaşkın, ama bir o kadar yardım için çabalayan, sevecen mi sevecen bir amca.. Beni orada kaydederse oraya gidip gelmem gerekeceğinden, ortak karar aldık ve bana yakın sağlık merkezine giderek verdiği formla doktorumu değiştirmek konusunda anlaştık. Cep telefonunu bile verdi mutlaka kendisini haberdar etmem ve sorun olursa yardımcı olması için.. Bu bir rüya mıydı? Böyle sevecen bir doktor olabilir miydi? Doktorumu değiştirmese miydim, buna gidip gelse miydim acaba??

Neyse, eşimi de alarak ilk durağıma döndüm. Tabii hala danışma diye bir şey yok, birden puf! diye beliriverecek değil, doktorumu nasıl seçeceğim ben şimdi? En iyisi yaşadığımız sokağa bakan doktorun kapısını bulup onunla görüşelim dedik. Tam 1 saat de o kuyrukta bekledikten sonra doktorumuzla tanıştık. Derdimizi anlatınca hemen yardımcı oldu sağolsun, o da şaşırdı önceki mahallemizden doktor verilmesine. Hemşiresi izinliydi ve kendisi de gripti, zar zor da olsa kaydımızı yaptırmayı başardık, bizi aşıyı yapacak hemşireye götürüp elleriyle teslim etti. Hemşire son derece sevecen, güleryüzlü.. Bir kaç bilgi alıp not ettikten sonra genel bilgiler verdi, hafif eliyle iğne fobisi olan bana hayatımın ilk tetanoz aşısını yaptı. Annem yıllarca bunu başaramamıştı, şimdi el mahkum, kendi ayağımla aşıya gidiyorum işe bak :)
Ötegeçe'deki doktorumu arayıp sorunu hallettiğimi, teşekkürlerimi ilettim..
Özet:
1) Meğersem "burası danışma değildir!" yazısından korkacağıma inatla kendi sokağıma bakan doktoru bulsaymışım en baştan, bu zahmetlerin hiçbiri çekilmeyecekmiş. Bu da bizim beceriksizliğimiz işte :)
2) Yeni sistemden midir bilinmez, doktorlar ve hemşireler insanı tersleyen, korkulacak, nemrut ve sevimsiz insanlar olmaktan çıkmış..
Kendime eleştiri; kaydın gerekli olup olmadığını, aşının özelde yapılıp yapılmadığını, madem bu kadar önemliyse kendi kadın doğum doktorumun beni aşı konusunda neden uyarmadığını/bilgilendirmediğini ise hala bilmiyorum :) Kulaktan dolma bazı bilgilerim var ama pek ikna edici sebepler değil.. Bir şeyi yaparken "neden" diye sormamak, sorsam da üstelememek alışkanlık haline gelmiş.
Bir de yeni sisteme eleştiri; doktorlar için sırayı hastalar kendileri oluşturuyor..Kalabalık olduğunda gerginlikler kaçınılmaz olacak, hele de arada doktorun yanına ilaç mümessilleri girmeye çalıştıkça..

KIZ !

Bebişimizin sentez sonucu da belli oldu, cinsiyeti de; sağlıklı bir kızımız var büyümekte olan :)
Hep erkek sanmıştım öğrendiğim ana kadar, önemi olduğundan değil ya. Merak edenlere duyurulur :)

16. Hafta

Şaka maka, ne oldum ne oluyorum derken 4. ayı devirmişim. Tabii riskler, endişeler falan derken nasıl geçtiğini anlamadık. Neredeyse yolu yarılamışız.


Dün, 16. haftada yapılan bir işlem olan Amniyosentezimizi yaptırdık. İğne fobim dolayısıyla birazcık zorlandım ama doktorum sağolsun beni ressmen çocuk gibi kandırarak kolayca bitiriverdi. Önce ultrasonda baktı bebek ne tarafta, iğne nereden girecek diye, sonra eldivenler giyildi, ilgili bölge dezenfekte edildi falan. İğne paketinin açıldığını görür görmez "eşimi çağırın!" paniğim doktoru biraz tırstırmış olabilir :) Sonrasında zaten ben bakamadığım için bilmiyorum ama eşimin bahsettiği kadarıyla uzuuuuuuun uçlu bir iğne ile karından girip(gerçi iğnenin az bir kısmı girmiş) bir miktar sıvı aldılar. Sadece girerken hissettim azıcık, onu da daha bu uyuşturucu iğne deyip kandırmışlar. Bir baktım bitivermiş beni silip paketliyorlar :) Hadi kalk, geçmiş olsun!

Oyy hamilelikte en korktuğum şey de başıma geldi ya, kendi rızamla gidip yaptırdım ya daha ne diyim bilmiyorum :)

Mercan Izgara

Son zamanlarda yoğun baskı üzerine (!) düzenli balık yemeye çalışıyoruz ailecek. Oysa ne eşim ne de ben severiz bu deniz canlısını; öyle ki yıllarca balık yemese aramayacak insanlarız.. Neymiş, haftada 3 gün yenmeliymiş, yok artık!
Haftada 1 ancak yapıyorum anacım.. O da dayım sağolsun ızgara tavsiye etti, hani şu "en ilkel olanlarından" (dayımın tanımı böyleydi valla :) ) Uğraştım, buldum, 25 papele bir tane aldım. Ayol mucize gibi, çabucacık pişiriyor, uğraştırmıyor insanı. Dolayısıyla üşenmeye meydan vermiyor, bir de balık yeme görevimizi başarıyla yerine getiriyoruz.
Benim bu yazıyı yazma amacım da bu yaşımdan sonra balık kültürü edinmeye başlamam dolayısıyla, edindiğim güzel tecrübe ve tarifleri paylaşmak canlarım. Ben henüz cahilim bu derya kuzuları konularda, o yüzden bildikleriniz varsa siz de katkıda bulunursanız sevinirim.
Bi kere Antalya'da iyi balık nereden alınır hala bilemiyorum. Ben de bilinen marketlerden almaya, alırken de klasik bayat mı değil mi taktikleriyle seçmeye çalışıyorum. Bugün Metro'dan orta boy mercan aldık. İkisi 16,62 TL tuttu, normal midir bilemeyeceğim. Öğrencilik aşamasında bu konularla uğraşmıyorum şimdilik. Ama 1 kişi için yeterli geldi, midesi büyük birini doyurmayabilir ama..
İnternette ızgarası yapılıp yapılmadığını, nasıl yapılığını şöyle bi sorgulayıverdim ve karşıma çıkan bir sos tarifini uyarladım.
1 diş sarmısağı rendeleyip biraz tuz, zeytinyağı ve yarım limonun suyu ile karıştırdım. Balıkları bu karışımda yarım saat beklettim (aç olmasam aslında 1 saat beklemeliymiş :) ) Sonra balıkları hoop ızgaraya.. Ama ızgaranın ısısı biraz yüksek geliyor bu balığa; 2 dakikada bir kapağı açıp azıcık soğutarak bişirdik 15 dakikada pişti, çok müdahale etmemek lazım çünkü mercan biraz narinmiş dağılma oluyor.
Salataya gelince, bu tarif de dayımdan:
Roka, 1 diş sarımsak, taze nane, 1 domates, 1 limon
Hepsini doğrayıp bol limonlu tuzlu bi salata yaptım, nefis oldu :)
Afiyet olsun

Cicim ayları

Eee bir anne nasıl sürekli çocuğundan bahsederse bir hamileden de hamilelik sürecinden sürekli bahsetmesi beklenebilir sanırım.. Bundan sonra doğurana kadar bizde haberler bunlar olcak demek ki..

13. haftanın içindeyim, ilk 3 ayı geride bıraktıktan sonra hamileliğin en rahat 3 aylık dönemi başlıyormuş. Ben o yüzden buna cicim aylarım diyeceğim :) Çünkü ilk dönemi, bulantılarımın beni hayata küstürmesi ile hatırlayacağım. Ha ne oldu, sadece 3 hafta sürdü ama hiç bitmeyecek, 9 ay böyle geçecek sandım. Ne yemek, ne içmek, ne gezmek, ne uyku, ne uyanıklık, ne tv, ne puzzle, ne kedi nenenenenene....Canım hiçbir şey istemedi, hayata küstüm resmen yahu. Kabus gibi bir 3 hafta geçirdim, işe gidiyor olmak ilaç gibi geliyordu, hafta sonu gelmesin istiyordum yani o derece. (peki ne oldu? hamile kadının duası kabul olurmuş; şimdi hafta sonu bile çalışmak zorunda kalıyorum, brrravo!)

Bu arada doktorlar sağolsun bir ara moralimi epey çökerttiler, efendim işte boş kesede bebek olmama nedeni genetik bi sorunsa ve tek yumurta ikiziyse diğerinde de genetik bir sorun olabilirmiş. Sonracıma dolu kese boş olanı baskılayamıyormuş, bebeğin suyu azmış falan filan. Eeeh dedim ne olursa olsun, pırakın beni ben bol su içecem de amniyotik sıvıyı arttıracam, ayrıcana kötü bişi olacak olsa hissederdim bi sorun olmicak bu çocukta!

Nitekim, 12. haftanın sonunda kalkıp bi daha taa angaralara gittik. Baktı ve "tamam" dedi porosor bey; bebek normal sürecine girmiş, boş kesenin baskısı kalkmış, bebiş büyümüş, suyu bilem artmış, kıpır kıpır oynuyo namıssız. Yahu daha 5,5 cm boyu var ama parmaklarındaki kemiklere kadar bir sürü ayrıntı seçiliyor, insan olmuş bu yaaaaaa! Haa bu arada 12. haftanın içinde 1 kez hareket ettiğini de hissettim, anlatılmaz yaşanır ancak..

Çok ilginç yaa.. Hani küçük çocuklar her şeyi hayretle ağızları açık izler ya, öyle hayretler içinde izliyorum bebeği ve hamileliği.. Kendi belgeselimi çekiyorum burda alooo!

Tembelikonun dönüşü

Benim suçum diil, Badem'i izleye izleye tembellikte yarışır oldum.. Yoksam valla billa yazıcaktım ben biloga :)
Yaa şaka maka, bir kısım medyanın da öğrendiği üzere güzel haberlerim var ama hep bi engel çıkıyo yazmama.. Hep bişileri beklemek zorunda hissediyorum kendimi o yüzden yazamıyorum. Ama yaşadıklarımı taslaklara döküyorum.. Pek yakında bu sinemada :)